Omschrijving
De San Barnabakerk kijkt uit op het kleine Piazza Bazzani, op de kruising van de Via Chiassi en de Via Carlo Poma, in het centrum van Mantua: een barokke kerk vol grote doeken, waar in 1546 Giulio Romano werd begraven, de kunstenaar van het Palazzo Te.
Ze is gewijd aan de heilige Barnabas, die volgens de overlevering de eerste bisschop van Milaan was. De achttiende-eeuwse gevel, ontworpen door Antonio Bibiena, rondde een verbouwing af die in 1737 klaar was; binnen is er één schip met drie zijkapellen en een diepe apsis.
Het spectaculairste stuk is het grote doek van de Wonderbare spijziging van Lorenzo Costa de Jongere, geschilderd in 1582-1583. Ook de Bruiloft te Kana van Alessandro Maganza, nog een schilderij van groot formaat, is van het eind van de zestiende eeuw.
Hier hangt ook de Kruisweg van Giuseppe Bazzani. Op de wand van het priesterkoor zit de Salvator Mundi van Teodoro Ghisi; tussen de altaarstukken een Madonna met Kind van Girolamo Bonsignori.
Twee doeken herinneren aan de heilige Filippo Benizi: een van Bernardino Malpizzi, van eind zestiende eeuw, en een van Giuseppe Orioli uit 1730. Uit 1732 is de Dood van de heilige Juliana Falconieri van Siro Baroni. Een heilige Sebastiaan die Benedetto Pagni in 1559 schilderde voor het altaar van de familie Boldrini is daarentegen verhuisd naar het Museo diocesano Francesco Gonzaga.
Tot de oudste stukken behoort een losgemaakt fresco van eind vijftiende eeuw met de zalige Elisabetta van Mantua, in het dagelijks leven Bartolomea Picenardi. De eerste kerk dateerde namelijk van rond 1263, en in 1397 vertrouwde Francesco I Gonzaga haar toe aan de servieten.
Van het graf van Giulio Romano is daarentegen niets over: het werd geschonden en verspreid tijdens de werkzaamheden in de achttiende eeuw. Van het klooster van de servieten, opgeheven in 1797, is een deel van de gotische kloostergang bewaard; de rest werd in het begin van de twintigste eeuw deels gesloopt om plaats te maken voor de stadsgevangenis.
Ze is gewijd aan de heilige Barnabas, die volgens de overlevering de eerste bisschop van Milaan was. De achttiende-eeuwse gevel, ontworpen door Antonio Bibiena, rondde een verbouwing af die in 1737 klaar was; binnen is er één schip met drie zijkapellen en een diepe apsis.
Het spectaculairste stuk is het grote doek van de Wonderbare spijziging van Lorenzo Costa de Jongere, geschilderd in 1582-1583. Ook de Bruiloft te Kana van Alessandro Maganza, nog een schilderij van groot formaat, is van het eind van de zestiende eeuw.
Hier hangt ook de Kruisweg van Giuseppe Bazzani. Op de wand van het priesterkoor zit de Salvator Mundi van Teodoro Ghisi; tussen de altaarstukken een Madonna met Kind van Girolamo Bonsignori.
Twee doeken herinneren aan de heilige Filippo Benizi: een van Bernardino Malpizzi, van eind zestiende eeuw, en een van Giuseppe Orioli uit 1730. Uit 1732 is de Dood van de heilige Juliana Falconieri van Siro Baroni. Een heilige Sebastiaan die Benedetto Pagni in 1559 schilderde voor het altaar van de familie Boldrini is daarentegen verhuisd naar het Museo diocesano Francesco Gonzaga.
Tot de oudste stukken behoort een losgemaakt fresco van eind vijftiende eeuw met de zalige Elisabetta van Mantua, in het dagelijks leven Bartolomea Picenardi. De eerste kerk dateerde namelijk van rond 1263, en in 1397 vertrouwde Francesco I Gonzaga haar toe aan de servieten.
Van het graf van Giulio Romano is daarentegen niets over: het werd geschonden en verspreid tijdens de werkzaamheden in de achttiende eeuw. Van het klooster van de servieten, opgeheven in 1797, is een deel van de gotische kloostergang bewaard; de rest werd in het begin van de twintigste eeuw deels gesloopt om plaats te maken voor de stadsgevangenis.