Omschrijving
De San Mauriziokerk is een barokke kerk aan de Via Chiassi, in het centrum van Mantua: achter een gevel met vier heiligenbeelden bewaart ze grote doeken uit de zeventiende eeuw, een altaarstuk van Ludovico Carracci en de grafsteen van Giovanni dalle Bande Nere.
De theatijnen, de orde die in het klooster ernaast woonde, begonnen haar in 1609 te bouwen naar een ontwerp van Antonio Maria Viani, architect van de hertogen Gonzaga; in 1616 ging ze open voor de gelovigen. Gevel en koepel kwamen er pas meer dan een eeuw later, tussen 1726 en 1731.
Binnen is er één schip met drie kapellen aan elke kant, bovenaan afgesloten door een elliptische koepel. Het belangrijkste schilderij is het altaarstuk met het Martelaarschap van de heilige Margaretha van Ludovico Carracci, geschilderd in 1616, het jaar waarin de kerk openging.
Langs het priesterkoor hangen de zeven grote doeken van Jacob Denys, een Vlaamse schilder: op een ervan verschijnt de Madonna met Kind aan de heiligen Margaretha en Mauritius en aan de zaligen van de theatijnenorde. Daarnaast werken van Lorenzo Garbieri, zoals het Martelaarschap van de heilige Felicitas, en van Frans Geffels en Jacopo Borbone.
In de eerste kapel links ligt de grafsteen van Giovanni dalle Bande Nere: de condottiere stierf in 1526 in Mantua en deze steen dekte zijn graf af. Ook Vincenzo II Gonzaga, de zevende hertog van Mantua, die in 1627 overleed, werd in deze kerk begraven.
Onder de Fransen, van 1808 tot 1814, werd de kerk een militaire parochie en kreeg ze een nieuwe naam: San Napoleone, allesbehalve toevallig. Toen de Oostenrijkers terugkwamen, heette ze weer San Maurizio, en het klooster van de theatijnen werd in de negentiende eeuw een kazerne.
De twintigste eeuw was minder vriendelijk: mede getekend door de bomschade uit de Tweede Wereldoorlog werd de kerk in 1957 aan de eredienst onttrokken. Het gebouw valt onder de parochie van San Barnaba, waarvan de kerk iets verderop staat, aan dezelfde Via Chiassi.
De theatijnen, de orde die in het klooster ernaast woonde, begonnen haar in 1609 te bouwen naar een ontwerp van Antonio Maria Viani, architect van de hertogen Gonzaga; in 1616 ging ze open voor de gelovigen. Gevel en koepel kwamen er pas meer dan een eeuw later, tussen 1726 en 1731.
Binnen is er één schip met drie kapellen aan elke kant, bovenaan afgesloten door een elliptische koepel. Het belangrijkste schilderij is het altaarstuk met het Martelaarschap van de heilige Margaretha van Ludovico Carracci, geschilderd in 1616, het jaar waarin de kerk openging.
Langs het priesterkoor hangen de zeven grote doeken van Jacob Denys, een Vlaamse schilder: op een ervan verschijnt de Madonna met Kind aan de heiligen Margaretha en Mauritius en aan de zaligen van de theatijnenorde. Daarnaast werken van Lorenzo Garbieri, zoals het Martelaarschap van de heilige Felicitas, en van Frans Geffels en Jacopo Borbone.
In de eerste kapel links ligt de grafsteen van Giovanni dalle Bande Nere: de condottiere stierf in 1526 in Mantua en deze steen dekte zijn graf af. Ook Vincenzo II Gonzaga, de zevende hertog van Mantua, die in 1627 overleed, werd in deze kerk begraven.
Onder de Fransen, van 1808 tot 1814, werd de kerk een militaire parochie en kreeg ze een nieuwe naam: San Napoleone, allesbehalve toevallig. Toen de Oostenrijkers terugkwamen, heette ze weer San Maurizio, en het klooster van de theatijnen werd in de negentiende eeuw een kazerne.
De twintigste eeuw was minder vriendelijk: mede getekend door de bomschade uit de Tweede Wereldoorlog werd de kerk in 1957 aan de eredienst onttrokken. Het gebouw valt onder de parochie van San Barnaba, waarvan de kerk iets verderop staat, aan dezelfde Via Chiassi.