Omschrijving
De San Sebastianokerk is de renaissancetempel die Leon Battista Alberti ontwierp aan de rand van het centrum van Mantua, aan de weg naar het Te: een sober en plechtig gebouw, bedacht als een antieke tempel.
Ze werd rond 1460 begonnen, zo'n tien jaar voor de basiliek van Sant'Andrea, Alberti's andere grote project in de stad; zoals bijna al zijn werken werd ze voltooid door Luca Fancelli. Ze werd pas in 1529 ingewijd.
Het pronkstuk is het bovenste deel van de gevel, het enige dat nog is zoals het was: een klassieke tempel, vrij herwerkt, met een onderbroken hoofdgestel, een fronton en een boog die op de uiteinden rust. Misschien liet Alberti zich inspireren door een laatantiek werk zoals de boog van Orange.
Het gebouw telt twee verdiepingen. De onderste, half ondergronds, doet denken aan het podium van Romeinse tempels; daarboven ligt de eigenlijke kerk, in de vorm van een Grieks kruis: een bijna kubusvormige middenruimte onder een kruisgewelf, met drie gelijke armen die in een apsis eindigen. Je komt in de kerk via de twee zijtrappen.
Dit centraalbouwplan, plechtig en kaal, werd een referentiepunt voor de renaissancearchitecten die nadachten over gebouwen op een Grieks kruis.
De gevel van vandaag is deels een twintigste-eeuwse uitvinding. De restauratie die in 1926 klaar was, en die als willekeurig werd beoordeeld, maakte de kerk los van het klooster dat er rechts tegenaan stond, voegde de twee zijtrappen toe en veranderde twee ramen in portalen.
Ook de vijf openingen van de portiek stammen uit die werken. Een penning van Giovanni Lanfredini, die de gevel vóór de wijzigingen toont, helpt je het oorspronkelijke aanzien voor te stellen.
In deze buurt, net buiten de stadsmuren en richting de moerassen van het Te, hielden de Gonzaga's de stallen van hun beroemde paarden, de trots van het geslacht. Nu is Alberti's tempel de plek waar Mantua de gevallenen voor het vaderland eert.
Ze werd rond 1460 begonnen, zo'n tien jaar voor de basiliek van Sant'Andrea, Alberti's andere grote project in de stad; zoals bijna al zijn werken werd ze voltooid door Luca Fancelli. Ze werd pas in 1529 ingewijd.
Het pronkstuk is het bovenste deel van de gevel, het enige dat nog is zoals het was: een klassieke tempel, vrij herwerkt, met een onderbroken hoofdgestel, een fronton en een boog die op de uiteinden rust. Misschien liet Alberti zich inspireren door een laatantiek werk zoals de boog van Orange.
Het gebouw telt twee verdiepingen. De onderste, half ondergronds, doet denken aan het podium van Romeinse tempels; daarboven ligt de eigenlijke kerk, in de vorm van een Grieks kruis: een bijna kubusvormige middenruimte onder een kruisgewelf, met drie gelijke armen die in een apsis eindigen. Je komt in de kerk via de twee zijtrappen.
Dit centraalbouwplan, plechtig en kaal, werd een referentiepunt voor de renaissancearchitecten die nadachten over gebouwen op een Grieks kruis.
De gevel van vandaag is deels een twintigste-eeuwse uitvinding. De restauratie die in 1926 klaar was, en die als willekeurig werd beoordeeld, maakte de kerk los van het klooster dat er rechts tegenaan stond, voegde de twee zijtrappen toe en veranderde twee ramen in portalen.
Ook de vijf openingen van de portiek stammen uit die werken. Een penning van Giovanni Lanfredini, die de gevel vóór de wijzigingen toont, helpt je het oorspronkelijke aanzien voor te stellen.
In deze buurt, net buiten de stadsmuren en richting de moerassen van het Te, hielden de Gonzaga's de stallen van hun beroemde paarden, de trots van het geslacht. Nu is Alberti's tempel de plek waar Mantua de gevallenen voor het vaderland eert.