Omschrijving
De Sant'Orsolakerk is een barokke achthoekige kerk aan de Corso Vittorio Emanuele in Mantua: het laatste overblijfsel van het grote klooster dat Margherita Gonzaga, weduwe van de hertog van Ferrara, voor zichzelf en haar nonnen stichtte, bijna een tweede hof.
Antonio Maria Viani, architect van het hof van de Gonzaga's, bouwde haar vanaf 1608, en vier jaar was genoeg om haar af te maken. De gevel, nog in renaissancestijl, heeft één orde halfzuilen; daarboven torent de achthoekige tamboer die de hele binnenruimte overdekt.
Binnen, op het hoofdaltaar, staat het altaarstuk van de heilige Ursula van Lanfranco, de heilige aan wie de kerk is gewijd. Op de andere altaren twee doeken uit de zeventiende eeuw: de Onbevlekte Ontvangenis van Alessandro Turchi en het schilderij van Giuseppe Vermiglio waarmee de hertogin eer bewees aan haar verwant Aloysius Gonzaga, die kort daarvoor zalig was verklaard.
Margherita, zus van hertog Vincenzo I, was in 1597 weduwe geworden bij de dood van Alfonso II d'Este en naar Mantua teruggekeerd. Omdat ze niet werkloos aan het hof van haar broer wilde blijven, liet ze eerst een kleine kapel bouwen en wilde ze daarna een grotere kerk.
In 1608 ging ze vast in het klooster wonen. Het was een kleine stad: kloostergangen, binnenplaatsen en tuinen verbonden door zuilengangen en gangen, vijftig nonnen, een appartement voor de hertogin en kamers voor adellijke vrouwen die zich een tijdje wilden terugtrekken.
Voor de altaren riep ze schilders als Domenico Fetti, zijn zus Lucrina, die non was, en Ludovico Carracci. Een schilderij van Fetti, nu in het Palazzo Ducale, toont juist Margherita die het model van de kerk in ontvangst neemt.
Margherita, die in 1618 overleed, ligt hier begraven; hier rust ook Isabella Clara van Oostenrijk, vrouw van Carlo II Gonzaga-Nevers, die in 1685 stierf. Tussen 1782 en 1786 hief Jozef II het klooster op, dat een kazerne werd en daarna het stadsziekenhuis.
Toen het ziekenhuis verhuisde, werden de kloostergebouwen in de jaren dertig van de twintigste eeuw gesloopt. In wezen bleef alleen de kerk gespaard, op de hoek van de oude Corso Pradella en de nieuwe Via Bonomi.
Antonio Maria Viani, architect van het hof van de Gonzaga's, bouwde haar vanaf 1608, en vier jaar was genoeg om haar af te maken. De gevel, nog in renaissancestijl, heeft één orde halfzuilen; daarboven torent de achthoekige tamboer die de hele binnenruimte overdekt.
Binnen, op het hoofdaltaar, staat het altaarstuk van de heilige Ursula van Lanfranco, de heilige aan wie de kerk is gewijd. Op de andere altaren twee doeken uit de zeventiende eeuw: de Onbevlekte Ontvangenis van Alessandro Turchi en het schilderij van Giuseppe Vermiglio waarmee de hertogin eer bewees aan haar verwant Aloysius Gonzaga, die kort daarvoor zalig was verklaard.
Margherita, zus van hertog Vincenzo I, was in 1597 weduwe geworden bij de dood van Alfonso II d'Este en naar Mantua teruggekeerd. Omdat ze niet werkloos aan het hof van haar broer wilde blijven, liet ze eerst een kleine kapel bouwen en wilde ze daarna een grotere kerk.
In 1608 ging ze vast in het klooster wonen. Het was een kleine stad: kloostergangen, binnenplaatsen en tuinen verbonden door zuilengangen en gangen, vijftig nonnen, een appartement voor de hertogin en kamers voor adellijke vrouwen die zich een tijdje wilden terugtrekken.
Voor de altaren riep ze schilders als Domenico Fetti, zijn zus Lucrina, die non was, en Ludovico Carracci. Een schilderij van Fetti, nu in het Palazzo Ducale, toont juist Margherita die het model van de kerk in ontvangst neemt.
Margherita, die in 1618 overleed, ligt hier begraven; hier rust ook Isabella Clara van Oostenrijk, vrouw van Carlo II Gonzaga-Nevers, die in 1685 stierf. Tussen 1782 en 1786 hief Jozef II het klooster op, dat een kazerne werd en daarna het stadsziekenhuis.
Toen het ziekenhuis verhuisde, werden de kloostergebouwen in de jaren dertig van de twintigste eeuw gesloopt. In wezen bleef alleen de kerk gespaard, op de hoek van de oude Corso Pradella en de nieuwe Via Bonomi.