Omschrijving
Het Parco del Mincio is het regionale park dat het dal van de rivier de Mincio beschermt, van het Gardameer tot de Po, langs Mantua: zo'n 16.000 hectare heuvels, moerassen, akkers en meren, te ontdekken te voet of op de fiets.
Langs de rivier verandert het park van gezicht. In het noorden liggen de morenenheuvels van het Gardameer, dan de vlakte, de meanders en oude rivierbeddingen, tot aan de meren van Mantua, die sinds 1984 bij het park horen.
De makkelijkste manier om het te doorkruisen is het fietspad Mantua-Peschiera, zo'n veertig kilometer over de jaagpaden langs de Mincio, langs een van de zijden van het Quadrilatero, het negentiende-eeuwse stelsel van Oostenrijkse vestingen. Onderweg zie je het kasteel van de Scaligeri in Valeggio en de watermolens van Borghetto, voordat je langs het Lago di Mezzo Mantua bereikt.
Onder de beschermde gebieden springen de Valli del Mincio eruit, een uitgestrekt moeras aan de rand van Mantua, tussen Rodigo en Curtatone, erkend als internationaal belangrijk voor watervogels, en het reservaat van Castellaro Lagusello, met veengebieden, een klein meer en heuvels vol boomgaarden.
Voor vogelliefhebbers is de lijst lang: je ziet grote zilverreigers, blauwe en purperreigers, ooievaars, kwakken, kleine zilverreigers, futen, ijsvogels, bijeneters, zwarte wouwen en bruine kiekendieven.
In het park staan ook villa's van de Gonzaga's en het heiligdom Santa Maria delle Grazie in Curtatone. In het gotische schip hangt aan het plafond een echte opgezette nijlkrokodil, daar in de vijftiende of zestiende eeuw opgehangen.
De Mincio heeft ook een plek in de Goddelijke Komedie. In de twintigste zang van de Hel vertelt Dante dat het water, eenmaal uit het Gardameer, niet meer Benaco heet maar Mincio tot aan Governolo, waar het in de Po valt; en dat het na een korte loop een vlakte vindt waar het zich uitspreidt en die tot moeras maakt.
Langs de rivier verandert het park van gezicht. In het noorden liggen de morenenheuvels van het Gardameer, dan de vlakte, de meanders en oude rivierbeddingen, tot aan de meren van Mantua, die sinds 1984 bij het park horen.
De makkelijkste manier om het te doorkruisen is het fietspad Mantua-Peschiera, zo'n veertig kilometer over de jaagpaden langs de Mincio, langs een van de zijden van het Quadrilatero, het negentiende-eeuwse stelsel van Oostenrijkse vestingen. Onderweg zie je het kasteel van de Scaligeri in Valeggio en de watermolens van Borghetto, voordat je langs het Lago di Mezzo Mantua bereikt.
Onder de beschermde gebieden springen de Valli del Mincio eruit, een uitgestrekt moeras aan de rand van Mantua, tussen Rodigo en Curtatone, erkend als internationaal belangrijk voor watervogels, en het reservaat van Castellaro Lagusello, met veengebieden, een klein meer en heuvels vol boomgaarden.
Voor vogelliefhebbers is de lijst lang: je ziet grote zilverreigers, blauwe en purperreigers, ooievaars, kwakken, kleine zilverreigers, futen, ijsvogels, bijeneters, zwarte wouwen en bruine kiekendieven.
In het park staan ook villa's van de Gonzaga's en het heiligdom Santa Maria delle Grazie in Curtatone. In het gotische schip hangt aan het plafond een echte opgezette nijlkrokodil, daar in de vijftiende of zestiende eeuw opgehangen.
De Mincio heeft ook een plek in de Goddelijke Komedie. In de twintigste zang van de Hel vertelt Dante dat het water, eenmaal uit het Gardameer, niet meer Benaco heet maar Mincio tot aan Governolo, waar het in de Po valt; en dat het na een korte loop een vlakte vindt waar het zich uitspreidt en die tot moeras maakt.