Omschrijving
De Ponte di San Giorgio is de lange brug van zo'n 800 meter die het Lago di Mezzo van het Lago Inferiore scheidt en het centrum van Mantua, aan de kant van het paleis van de Gonzaga's, verbindt met de overkant bij San Giorgio.
Hij ontstond in hout in 1198-1199, toen ingenieur Alberto Pitentino de moerassen tot de meren van Mantua omvormde, en werd eind veertiende eeuw door Ludovico Gonzaga in steen herbouwd. Eeuwenlang was hij overdekt: zo zie je hem op de achtergrond van De dood van Maria van Andrea Mantegna, nu in het Prado in Madrid.
De brug beschermde het versterkte dorp San Giorgio aan de overkant. Tijdens het napoleontische beleg van 1796 maakten de Fransen het dorp bijna helemaal met de grond gelijk: alleen de zogeheten rocca di Sparafucile bleef gespaard, genoemd naar een personage uit Verdi's Rigoletto. In 1922 werden de bogen dichtgegooid en de ophaalbrug afgebroken.
Hij ontstond in hout in 1198-1199, toen ingenieur Alberto Pitentino de moerassen tot de meren van Mantua omvormde, en werd eind veertiende eeuw door Ludovico Gonzaga in steen herbouwd. Eeuwenlang was hij overdekt: zo zie je hem op de achtergrond van De dood van Maria van Andrea Mantegna, nu in het Prado in Madrid.
De brug beschermde het versterkte dorp San Giorgio aan de overkant. Tijdens het napoleontische beleg van 1796 maakten de Fransen het dorp bijna helemaal met de grond gelijk: alleen de zogeheten rocca di Sparafucile bleef gespaard, genoemd naar een personage uit Verdi's Rigoletto. In 1922 werden de bogen dichtgegooid en de ophaalbrug afgebroken.