Omschrijving
De Torre dell'Orologio is de renaissancetoren aan de Piazza delle Erbe in Mantua, tussen het Palazzo della Ragione en de Rotonda di San Lorenzo: je herkent hem aan de grote astronomische wijzerplaat uit de vijftiende eeuw, die niet alleen de uren aangeeft maar ook de dierenriem en de schijngestalten van de maan.
De astronomische klok, zo'n vijftien meter hoog, is omringd door een krans van portretten en wordt bovenaan beschermd door een halfrond afdak. De wijzerplaat telt de uren van I tot XXIIII, en een halve cirkel van vierentwintig vakken, twaalf witte en twaalf zwarte, onderscheidt de uren van de dag van die van de nacht.
In het midden zit de godin Latona met gespreide armen: met één hand raakt ze de schijf van de maanfasen aan, met de andere houdt ze een maansikkel vast die de dag van de maancyclus aanwijst. Een kleine zon loopt door de twaalf tekens van de dierenriem.
Onder de klok staat een beeld van de Onbevlekte Madonna uit het begin van de zeventiende eeuw, met een marmeren balkon uit dezelfde tijd. Binnen toont het Museo del Tempo de oude mechanismen, en vanaf de top zie je de hele stad, omringd door meren.
De toren werd in 1472 en 1473 gebouwd door Luca Fancelli, de Florentijnse architect in dienst van de Gonzaga's, op de fundamenten van een dertiende-eeuws gebouw. Eind 1473 werd de klok geplaatst, het werk van de Mantuaanse wiskundige Bartolomeo Manfredi, die daarom Bartolomeo dell'Orologio werd genoemd.
Het was geen gewone klok. Door de aanwijzingen te combineren berekende men de planetaire uren en dus de horoscopen: vóór een delicate zaak raadpleegde men hem, om de momenten te vermijden die door Saturnus en Mars werden beheerst.
Hij werkte bijna een eeuw perfect, tot de storing van 1560, toen de wiskundige Francesco Filopono hem weer op gang bracht. Het astronomische mechanisme, dat sinds de achttiende eeuw stilstond, liep pas in 1989 weer, dankzij de smid en klokkenmaker Alberto Gorla.
De astronomische klok, zo'n vijftien meter hoog, is omringd door een krans van portretten en wordt bovenaan beschermd door een halfrond afdak. De wijzerplaat telt de uren van I tot XXIIII, en een halve cirkel van vierentwintig vakken, twaalf witte en twaalf zwarte, onderscheidt de uren van de dag van die van de nacht.
In het midden zit de godin Latona met gespreide armen: met één hand raakt ze de schijf van de maanfasen aan, met de andere houdt ze een maansikkel vast die de dag van de maancyclus aanwijst. Een kleine zon loopt door de twaalf tekens van de dierenriem.
Onder de klok staat een beeld van de Onbevlekte Madonna uit het begin van de zeventiende eeuw, met een marmeren balkon uit dezelfde tijd. Binnen toont het Museo del Tempo de oude mechanismen, en vanaf de top zie je de hele stad, omringd door meren.
De toren werd in 1472 en 1473 gebouwd door Luca Fancelli, de Florentijnse architect in dienst van de Gonzaga's, op de fundamenten van een dertiende-eeuws gebouw. Eind 1473 werd de klok geplaatst, het werk van de Mantuaanse wiskundige Bartolomeo Manfredi, die daarom Bartolomeo dell'Orologio werd genoemd.
Het was geen gewone klok. Door de aanwijzingen te combineren berekende men de planetaire uren en dus de horoscopen: vóór een delicate zaak raadpleegde men hem, om de momenten te vermijden die door Saturnus en Mars werden beheerst.
Hij werkte bijna een eeuw perfect, tot de storing van 1560, toen de wiskundige Francesco Filopono hem weer op gang bracht. Het astronomische mechanisme, dat sinds de achttiende eeuw stilstond, liep pas in 1989 weer, dankzij de smid en klokkenmaker Alberto Gorla.