Opis
Bazylika św. Barbary to kościół dworski Gonzagów, ukryty na placyku między budynkami Pałacu Książęcego w Mantui. Zbudować ją kazał książę Wilhelm, a zaprojektował Giovan Battista Bertani w latach 1562–1572.
Wewnątrz światło spływa z dwóch latarni nad nawą. W ołtarzu głównym znajduje się Męczeństwo św. Barbary Domenica Brusasorciego z 1564 roku, a po bokach dwa duże płótna Lorenza Costy Młodszego. Dzwonnica, ukończona w 1565 roku, kończy się okrągłą świątynką.
Wilhelm kochał muzykę i uczynił z kościoła miejsce ceremonii z chórami najwyższej klasy. Świadczą o tym do dziś organy Antegnatich z 1565 roku, z rzeźbioną i złoconą szafą oraz skrzydłami malowanymi przez Fermo Ghisoniego.
Bazylika miała własną liturgię, odmienną od rytu rzymskiego. Podczas prac konserwatorskich w 2007 roku odnaleziono w kościele szczątki kilku książąt z rodu Gonzagów, w tym Fryderyka II i samego Wilhelma.
Wewnątrz światło spływa z dwóch latarni nad nawą. W ołtarzu głównym znajduje się Męczeństwo św. Barbary Domenica Brusasorciego z 1564 roku, a po bokach dwa duże płótna Lorenza Costy Młodszego. Dzwonnica, ukończona w 1565 roku, kończy się okrągłą świątynką.
Wilhelm kochał muzykę i uczynił z kościoła miejsce ceremonii z chórami najwyższej klasy. Świadczą o tym do dziś organy Antegnatich z 1565 roku, z rzeźbioną i złoconą szafą oraz skrzydłami malowanymi przez Fermo Ghisoniego.
Bazylika miała własną liturgię, odmienną od rytu rzymskiego. Podczas prac konserwatorskich w 2007 roku odnaleziono w kościele szczątki kilku książąt z rodu Gonzagów, w tym Fryderyka II i samego Wilhelma.