Opis
Dom Rigoletta to średniowieczny dom przy piazza Sordello w Mantui, za katedrą i dwa kroki od zamku San Giorgio, który tradycja przypisuje nadwornemu błaznowi z opery Verdiego: postać zmyślona, z prawdziwym adresem.
Na prapremierę Rigoletta w 1851 roku scenografię zaprojektowano właśnie na wzór tego domu. Libretto umieszcza go „na najbardziej odludnym krańcu ślepej uliczki”: dziś plac jest przestronny, ale do początku XX wieku ten zakątek był naprawdę ciemny i ustronny.
Budynek łączył wtedy Pałac Książęcy z katedrą i oddzielał wąski, pusty placyk zwany piazzetta della legna. Mieszkać kilka kroków od rezydencji to zresztą ideał dla błazna na służbie Gonzagów.
Z placu widać ogrodzony dziedziniec z podwójną loggią: na dole półkoliste arkady na marmurowych kolumnach, na górze ukwiecona loggetta, którą miłośnicy opery nazywają „balkonem Gildy”, córki Rigoletta.
W ogródku stoi posąg Rigoletta z brązu, dzieło Alda Falchiego, ustawiony w 1978 roku. Przy wejściu, pod portykiem, dwie marmurowe kolumienki z XIII wieku pochodzą być może z krużganka kanonii.
Część mieszkalna pochodzi z XII wieku, a loggia i portyk z XV wieku. Restauracja z lat 1976–77 pokazała, że zewnętrzne mury od strony vicolo Gallo były częścią obwarowań miasta, z typowym średniowiecznym murem z otoczaków i cegieł.
Przez wieki kapituła oddawała dom do użytku kanonikom katedry. Jeden z nich zostawił swój ślad: herb z monogramem rodu Arrivabene, namalowany na freskach, wyrzeźbiony na dwóch kapitelach i powtórzony na drewnianym stropie, każe sądzić, że to kanonik z tej rodziny zlecił odnowienie domu.
Stare mapy kryją jeszcze jedną niespodziankę: główne wejście było prawdopodobnie od piazza Canonica, a część od strony piazza Sordello była tyłem domu.
Na prapremierę Rigoletta w 1851 roku scenografię zaprojektowano właśnie na wzór tego domu. Libretto umieszcza go „na najbardziej odludnym krańcu ślepej uliczki”: dziś plac jest przestronny, ale do początku XX wieku ten zakątek był naprawdę ciemny i ustronny.
Budynek łączył wtedy Pałac Książęcy z katedrą i oddzielał wąski, pusty placyk zwany piazzetta della legna. Mieszkać kilka kroków od rezydencji to zresztą ideał dla błazna na służbie Gonzagów.
Z placu widać ogrodzony dziedziniec z podwójną loggią: na dole półkoliste arkady na marmurowych kolumnach, na górze ukwiecona loggetta, którą miłośnicy opery nazywają „balkonem Gildy”, córki Rigoletta.
W ogródku stoi posąg Rigoletta z brązu, dzieło Alda Falchiego, ustawiony w 1978 roku. Przy wejściu, pod portykiem, dwie marmurowe kolumienki z XIII wieku pochodzą być może z krużganka kanonii.
Część mieszkalna pochodzi z XII wieku, a loggia i portyk z XV wieku. Restauracja z lat 1976–77 pokazała, że zewnętrzne mury od strony vicolo Gallo były częścią obwarowań miasta, z typowym średniowiecznym murem z otoczaków i cegieł.
Przez wieki kapituła oddawała dom do użytku kanonikom katedry. Jeden z nich zostawił swój ślad: herb z monogramem rodu Arrivabene, namalowany na freskach, wyrzeźbiony na dwóch kapitelach i powtórzony na drewnianym stropie, każe sądzić, że to kanonik z tej rodziny zlecił odnowienie domu.
Stare mapy kryją jeszcze jedną niespodziankę: główne wejście było prawdopodobnie od piazza Canonica, a część od strony piazza Sordello była tyłem domu.