Opis
Zamek św. Jerzego to twierdza Gonzagów w miejscu, gdzie Lago di Mezzo spotyka się z Lago Inferiore, w Mantui: masywny czworobok z czterema wieżami w narożnikach, otoczony fosą. Należy do rezydencji Palazzo Ducale i kryje jedno z arcydzieł renesansu, Salę Małżeńską Andrei Mantegni.
Sala Małżeńska, czyli Camera Picta, to sześcienne pomieszczenie w północno-wschodniej wieży, malowane przez Mantegnę w latach 1465–1474. Na ścianach udawane pilastry otwierają pokój na krajobrazy i poruszane wiatrem zasłony, jakby był otwartą loggią.
Dwie sceny przedstawiają rodzinę Gonzagów. Na Dworze markiz Ludwik siedzi z listem w ręku obok żony, Barbary Brandenburskiej, wśród dzieci i dworzan; pod tronem leży jego ulubiony pies, Rubino, jest też nadworna karlica, która patrzy prosto na widza.
Pośrodku sklepienia otwiera się okulus, najbardziej zdumiewający fragment: udawany krąg otwarty na błękitne niebo, z którego balustrady wychylają się dama dworu ze służącą, kilka pokojówek, paw i kilkanaście putt balansujących na krawędzi, niektóre z głową wsuniętą w otwory balustrady.
Resztę zamku zwiedza się w ramach trasy po Palazzo Ducale. Dochodzi się do niego Schodami Eneasza, zaprojektowanymi przez Giovana Battistę Bertaniego w 1549 roku, które wychodzą na dziedziniec z loggią Luki Fancellego, zaprojektowaną przez Mantegnę.
Zamek zbudował w latach 1395–1406 Bartolino da Novara dla Franciszka I Gonzagi, do obrony miasta, z trzema bramami i zwodzonymi mostami. Od 1459 roku Fancelli przekształcił go w rezydencję, a funkcję wojskową porzucono na zawsze.
Długo mieszkała tu Izabela d'Este, żona Franciszka II Gonzagi, która sprowadzała na dwór artystów i literatów, takich jak Mantegna, Perugino, Leonardo, Ariosto i Castiglione. W zamku miała swoją komnatę małżeńską, Salę Inicjałów, i małą Salkę Groty.
Zamek miał też mroczną historię jako więzienie. W 1810 roku zamknięto tu przed egzekucją tyrolskiego patriotę Andreasa Hofera, a za Austriaków stał się więzieniem o zaostrzonym rygorze dla opozycjonistów, w tym męczenników z Belfiore.
Ale nie wszyscy w nim zostali: w nocy z 29 na 30 marca 1856 roku patriocie Feliksowi Orsiniemu udało się brawurowo uciec.
Koniecznie zobacz
• Sala Małżeńska.
• Okulus na sklepieniu.
• Schody Eneasza.
• Fosa i wieże.
Czy wiesz, że…?
• W chmurze obok okulusa kryje się ludzki profil, być może autoportret Mantegni, a inna jego twarz ukrywa się jako maszkaron wśród udawanych płaskorzeźb jednej ze ścian.
• Zamek stoi na gruzach kościoła Santa Maria di Capo di Bove.
Sala Małżeńska, czyli Camera Picta, to sześcienne pomieszczenie w północno-wschodniej wieży, malowane przez Mantegnę w latach 1465–1474. Na ścianach udawane pilastry otwierają pokój na krajobrazy i poruszane wiatrem zasłony, jakby był otwartą loggią.
Dwie sceny przedstawiają rodzinę Gonzagów. Na Dworze markiz Ludwik siedzi z listem w ręku obok żony, Barbary Brandenburskiej, wśród dzieci i dworzan; pod tronem leży jego ulubiony pies, Rubino, jest też nadworna karlica, która patrzy prosto na widza.
Pośrodku sklepienia otwiera się okulus, najbardziej zdumiewający fragment: udawany krąg otwarty na błękitne niebo, z którego balustrady wychylają się dama dworu ze służącą, kilka pokojówek, paw i kilkanaście putt balansujących na krawędzi, niektóre z głową wsuniętą w otwory balustrady.
Resztę zamku zwiedza się w ramach trasy po Palazzo Ducale. Dochodzi się do niego Schodami Eneasza, zaprojektowanymi przez Giovana Battistę Bertaniego w 1549 roku, które wychodzą na dziedziniec z loggią Luki Fancellego, zaprojektowaną przez Mantegnę.
Zamek zbudował w latach 1395–1406 Bartolino da Novara dla Franciszka I Gonzagi, do obrony miasta, z trzema bramami i zwodzonymi mostami. Od 1459 roku Fancelli przekształcił go w rezydencję, a funkcję wojskową porzucono na zawsze.
Długo mieszkała tu Izabela d'Este, żona Franciszka II Gonzagi, która sprowadzała na dwór artystów i literatów, takich jak Mantegna, Perugino, Leonardo, Ariosto i Castiglione. W zamku miała swoją komnatę małżeńską, Salę Inicjałów, i małą Salkę Groty.
Zamek miał też mroczną historię jako więzienie. W 1810 roku zamknięto tu przed egzekucją tyrolskiego patriotę Andreasa Hofera, a za Austriaków stał się więzieniem o zaostrzonym rygorze dla opozycjonistów, w tym męczenników z Belfiore.
Ale nie wszyscy w nim zostali: w nocy z 29 na 30 marca 1856 roku patriocie Feliksowi Orsiniemu udało się brawurowo uciec.
Koniecznie zobacz
• Sala Małżeńska.
• Okulus na sklepieniu.
• Schody Eneasza.
• Fosa i wieże.
Czy wiesz, że…?
• W chmurze obok okulusa kryje się ludzki profil, być może autoportret Mantegni, a inna jego twarz ukrywa się jako maszkaron wśród udawanych płaskorzeźb jednej ze ścian.
• Zamek stoi na gruzach kościoła Santa Maria di Capo di Bove.