Opis
Kościół San Barnaba wychodzi na mały plac Bazzaniego, na skrzyżowaniu via Chiassi i via Carlo Poma, w centrum Mantui: to barokowy kościół pełen wielkich płócien, w którym w 1546 roku pochowano Giulia Romana, twórcę Palazzo Te.
Jest poświęcony świętemu Barnabie, którego tradycja uważa za pierwszego biskupa Mediolanu. Osiemnastowieczna fasada zaprojektowana przez Antonia Bibienę zwieńczyła przebudowę ukończoną w 1737 roku; w środku jest jedna nawa z trzema bocznymi kaplicami i głęboką absydą.
Najbardziej efektownym dziełem jest wielkie płótno Rozmnożenie chlebów i ryb Lorenza Costy Młodszego, namalowane w latach 1582–1583. Z końca XVI wieku pochodzi też Wesele w Kanie Alessandra Maganzy, kolejny obraz dużych rozmiarów.
Przechowywana jest tu również Droga Krzyżowa Giuseppe Bazzaniego. Na ścianie prezbiterium wisi Salvator Mundi Teodora Ghisiego; wśród obrazów ołtarzowych jest Madonna z Dzieciątkiem Girolama Bonsignoriego.
Dwa płótna upamiętniają świętego Filipa Benizi: jedno Bernardina Malpizziego, z końca XVI wieku, drugie Giuseppe Oriolego z 1730 roku. Z 1732 roku pochodzi Śmierć świętej Julianny Falconieri Sira Baroniego. Święty Sebastian namalowany przez Benedetta Pagniego w 1559 roku dla ołtarza rodziny Boldrinich trafił natomiast do Muzeum Diecezjalnego Francesco Gonzaga.
Do najstarszych rzeczy należy zdjęty ze ściany fresk z końca XV wieku przedstawiający błogosławioną Elżbietę z Mantui, czyli Bartolomeę Picenardi. Pierwszy kościół powstał bowiem około 1263 roku, a w 1397 roku Franciszek I Gonzaga powierzył go serwitom.
Z grobu Giulia Romana nie zostało natomiast nic: został sprofanowany i rozproszony podczas prac w XVIII wieku. Z klasztoru serwitów, skasowanego w 1797 roku, zachowała się część gotyckiego krużganka; resztę częściowo zburzono na początku XX wieku, by zrobić miejsce dla miejskiego więzienia.
Jest poświęcony świętemu Barnabie, którego tradycja uważa za pierwszego biskupa Mediolanu. Osiemnastowieczna fasada zaprojektowana przez Antonia Bibienę zwieńczyła przebudowę ukończoną w 1737 roku; w środku jest jedna nawa z trzema bocznymi kaplicami i głęboką absydą.
Najbardziej efektownym dziełem jest wielkie płótno Rozmnożenie chlebów i ryb Lorenza Costy Młodszego, namalowane w latach 1582–1583. Z końca XVI wieku pochodzi też Wesele w Kanie Alessandra Maganzy, kolejny obraz dużych rozmiarów.
Przechowywana jest tu również Droga Krzyżowa Giuseppe Bazzaniego. Na ścianie prezbiterium wisi Salvator Mundi Teodora Ghisiego; wśród obrazów ołtarzowych jest Madonna z Dzieciątkiem Girolama Bonsignoriego.
Dwa płótna upamiętniają świętego Filipa Benizi: jedno Bernardina Malpizziego, z końca XVI wieku, drugie Giuseppe Oriolego z 1730 roku. Z 1732 roku pochodzi Śmierć świętej Julianny Falconieri Sira Baroniego. Święty Sebastian namalowany przez Benedetta Pagniego w 1559 roku dla ołtarza rodziny Boldrinich trafił natomiast do Muzeum Diecezjalnego Francesco Gonzaga.
Do najstarszych rzeczy należy zdjęty ze ściany fresk z końca XV wieku przedstawiający błogosławioną Elżbietę z Mantui, czyli Bartolomeę Picenardi. Pierwszy kościół powstał bowiem około 1263 roku, a w 1397 roku Franciszek I Gonzaga powierzył go serwitom.
Z grobu Giulia Romana nie zostało natomiast nic: został sprofanowany i rozproszony podczas prac w XVIII wieku. Z klasztoru serwitów, skasowanego w 1797 roku, zachowała się część gotyckiego krużganka; resztę częściowo zburzono na początku XX wieku, by zrobić miejsce dla miejskiego więzienia.