Opis
Kościół San Francesco to gotycki kościół franciszkanów w Mantui, przy Piazza San Francesco d'Assisi: niemal całkowicie zniszczony przez bomby w 1944 roku i odbudowany, wciąż kryje kaplicę, która przez ponad sto lat była mauzoleum pierwszych Gonzagów.
Z XIV-wiecznego kościoła ocalały XVI-wieczny portyk przed wejściem, gotycko-lombardzka fasada z trzema pinaklami, portalem, rozetą i dwoma wysokimi oknami zdobionymi terakotą, oraz dzwonnica.
W środku trzy nawy na ceglanych kolumnach połączonych ostrołukami. W przedsionku pierwszej kaplicy zachowały się duże fragmenty fresku Stefana da Verona ze św. Franciszkiem otrzymującym stygmaty; na ścianie lewej nawy część Sądu Ostatecznego z XIV wieku.
Ostatnia kaplica prawej nawy to Kaplica Gonzagów, poświęcona św. Ludwikowi z Tuluzy i ufundowana przez Gonzagów w 1369 roku jako grobowiec rodzinny. Ocalała z wojny niemal cudem, a wraz z nią XIV-wieczne freski z życia świętego, przypisywane Serafinowi de' Serafini.
Na jednej scenie święty otrzymuje sakrę biskupią z rąk papieża Bonifacego VIII; na scenie jego śmierci postać w białym płaszczu to, jak się przypuszcza, Ludwik I Gonzaga, założyciel dynastii.
Do 1484 roku pochowano tu Guida i Franciszka I Gonzagę, Małgorzatę Malatestę, pierwszego markiza Jana Franciszka i innych członków rodu. Ich nagrobki, rzeźbione między innymi przez dalle Masegnów i Bonina da Campione, zaginęły; kilka fragmentów jest w Palazzo Ducale.
Według tradycji to sam św. Franciszek założył tu pierwszy dom franciszkański w Mantui; zakonnicy są tu poświadczeni od 1232 roku, kościół zbudowano w 1304 roku i konsekrowano w 1459 roku w obecności papieża Piusa II.
W 1526 roku pochowano tu, w pełnej zbroi, kondotiera Giovanniego dalle Bande Nere, później przeniesionego do Kaplic Medyceuszy we Florencji. Austriacy skasowali kościół i w 1811 roku zamienili go w arsenał: dlatego stał się celem bombardowań.
Z XIV-wiecznego kościoła ocalały XVI-wieczny portyk przed wejściem, gotycko-lombardzka fasada z trzema pinaklami, portalem, rozetą i dwoma wysokimi oknami zdobionymi terakotą, oraz dzwonnica.
W środku trzy nawy na ceglanych kolumnach połączonych ostrołukami. W przedsionku pierwszej kaplicy zachowały się duże fragmenty fresku Stefana da Verona ze św. Franciszkiem otrzymującym stygmaty; na ścianie lewej nawy część Sądu Ostatecznego z XIV wieku.
Ostatnia kaplica prawej nawy to Kaplica Gonzagów, poświęcona św. Ludwikowi z Tuluzy i ufundowana przez Gonzagów w 1369 roku jako grobowiec rodzinny. Ocalała z wojny niemal cudem, a wraz z nią XIV-wieczne freski z życia świętego, przypisywane Serafinowi de' Serafini.
Na jednej scenie święty otrzymuje sakrę biskupią z rąk papieża Bonifacego VIII; na scenie jego śmierci postać w białym płaszczu to, jak się przypuszcza, Ludwik I Gonzaga, założyciel dynastii.
Do 1484 roku pochowano tu Guida i Franciszka I Gonzagę, Małgorzatę Malatestę, pierwszego markiza Jana Franciszka i innych członków rodu. Ich nagrobki, rzeźbione między innymi przez dalle Masegnów i Bonina da Campione, zaginęły; kilka fragmentów jest w Palazzo Ducale.
Według tradycji to sam św. Franciszek założył tu pierwszy dom franciszkański w Mantui; zakonnicy są tu poświadczeni od 1232 roku, kościół zbudowano w 1304 roku i konsekrowano w 1459 roku w obecności papieża Piusa II.
W 1526 roku pochowano tu, w pełnej zbroi, kondotiera Giovanniego dalle Bande Nere, później przeniesionego do Kaplic Medyceuszy we Florencji. Austriacy skasowali kościół i w 1811 roku zamienili go w arsenał: dlatego stał się celem bombardowań.