Opis
Kościół San Maurizio to barokowy kościół przy via Chiassi, w centrum Mantui: za fasadą z czterema posągami świętych kryje wielkie płótna z XVII wieku, obraz ołtarzowy Ludovica Carracciego i płytę nagrobną Giovanniego dalle Bande Nere.
Budowali go od 1609 roku teatyni, zakon mieszkający w sąsiednim klasztorze, według projektu Antonia Marii Vianiego, architekta książąt Gonzagów; dla wiernych otwarto go w 1616 roku. Fasada i kopuła powstały ponad sto lat później, w latach 1726–1731.
Wnętrze to jedna nawa z trzema kaplicami po każdej stronie, zamknięta u góry eliptyczną kopułą. Najważniejszym obrazem jest ołtarz z Męczeństwem świętej Małgorzaty Ludovica Carracciego, namalowany w 1616 roku, w tym samym, w którym otwarto kościół.
Po bokach prezbiterium ciągnie się siedem wielkich płócien Jacoba Denysa, flamandzkiego malarza: na jednym Madonna z Dzieciątkiem ukazuje się świętym Małgorzacie i Maurycemu oraz błogosławionym zakonu teatynów. Obok dzieła Lorenza Garbieriego, takie jak Męczeństwo świętej Felicyty, a także Fransa Geffelsa i Jacopa Borbonego.
W pierwszej kaplicy po lewej znajduje się płyta nagrobna Giovanniego dalle Bande Nere: kondotier zmarł w Mantui w 1526 roku, a ten kamień przykrywał jego grób. W kościele pochowano też Vincenza II Gonzagę, siódmego księcia Mantui, zmarłego w 1627 roku.
Za Francuzów, w latach 1808–1814, kościół stał się parafią wojskową i zmienił wezwanie na San Napoleone, co bynajmniej nie było przypadkiem. Po powrocie Austriaków odzyskał imię San Maurizio, a klasztor teatynów w XIX wieku zamieniono w koszary.
Wiek XX obszedł się z nim mniej łaskawie: naznaczony także zniszczeniami po bombardowaniach II wojny światowej, w 1957 roku kościół wyłączono z kultu. Budynek podlega parafii San Barnaba, której kościół stoi kawałek dalej, przy tej samej via Chiassi.
Budowali go od 1609 roku teatyni, zakon mieszkający w sąsiednim klasztorze, według projektu Antonia Marii Vianiego, architekta książąt Gonzagów; dla wiernych otwarto go w 1616 roku. Fasada i kopuła powstały ponad sto lat później, w latach 1726–1731.
Wnętrze to jedna nawa z trzema kaplicami po każdej stronie, zamknięta u góry eliptyczną kopułą. Najważniejszym obrazem jest ołtarz z Męczeństwem świętej Małgorzaty Ludovica Carracciego, namalowany w 1616 roku, w tym samym, w którym otwarto kościół.
Po bokach prezbiterium ciągnie się siedem wielkich płócien Jacoba Denysa, flamandzkiego malarza: na jednym Madonna z Dzieciątkiem ukazuje się świętym Małgorzacie i Maurycemu oraz błogosławionym zakonu teatynów. Obok dzieła Lorenza Garbieriego, takie jak Męczeństwo świętej Felicyty, a także Fransa Geffelsa i Jacopa Borbonego.
W pierwszej kaplicy po lewej znajduje się płyta nagrobna Giovanniego dalle Bande Nere: kondotier zmarł w Mantui w 1526 roku, a ten kamień przykrywał jego grób. W kościele pochowano też Vincenza II Gonzagę, siódmego księcia Mantui, zmarłego w 1627 roku.
Za Francuzów, w latach 1808–1814, kościół stał się parafią wojskową i zmienił wezwanie na San Napoleone, co bynajmniej nie było przypadkiem. Po powrocie Austriaków odzyskał imię San Maurizio, a klasztor teatynów w XIX wieku zamieniono w koszary.
Wiek XX obszedł się z nim mniej łaskawie: naznaczony także zniszczeniami po bombardowaniach II wojny światowej, w 1957 roku kościół wyłączono z kultu. Budynek podlega parafii San Barnaba, której kościół stoi kawałek dalej, przy tej samej via Chiassi.