Opis
Kościół Sant'Orsola to barokowy kościół na planie ośmiokąta przy corso Vittorio Emanuele w Mantui: ostatnia pozostałość wielkiego klasztoru, który Małgorzata Gonzaga, owdowiała księżna Ferrary, założyła dla siebie i swoich mniszek, niemal jak drugi dwór.
Zbudował go Antonio Maria Viani, architekt dworu Gonzagów, począwszy od 1608 roku, i wystarczyły cztery lata, by go ukończyć. Fasada, jeszcze w duchu renesansu, ma jeden porządek półkolumn; nad nią góruje ośmioboczny tambur, który przykrywa całe wnętrze.
W środku, w ołtarzu głównym, znajduje się obraz świętej Urszuli Lanfranca, przedstawiający świętą, której poświęcony jest kościół. W pozostałych ołtarzach dwa płótna z XVII wieku: Niepokalana Alessandra Turchiego i obraz Giuseppe Vermiglia, którym księżna oddała hołd swojemu krewnemu Alojzemu Gonzadze, niedawno ogłoszonemu błogosławionym.
Małgorzata, siostra księcia Wincentego I, owdowiała w 1597 roku po śmierci Alfonsa II d'Este i wróciła do Mantui. Nie chcąc trwać w bezczynności na dworze brata, najpierw kazała zbudować małe oratorium, potem zapragnęła większego kościoła.
W 1608 roku zamieszkała na stałe w klasztorze. Był on małym miastem: krużganki, dziedzińce i ogrody połączone portykami i korytarzami, pięćdziesiąt mniszek, apartament dla księżnej i pokoje dla szlachcianek, które chciały odejść od świata na jakiś czas.
Do ołtarzy wezwała malarzy takich jak Domenico Fetti, jego siostra Lucrina, która była mniszką, i Ludovico Carracci. Obraz Fettiego, dziś w Pałacu Książęcym, pokazuje właśnie Małgorzatę przyjmującą model kościoła.
Małgorzata, zmarła w 1618 roku, jest tu pochowana; spoczywa tu także Izabela Klara Austriaczka, żona Karola II Gonzagi-Nevers, zmarła w 1685 roku. W latach 1782–1786 Józef II skasował klasztor, który stał się koszarami, a potem szpitalem miejskim.
Gdy szpital się przeniósł, w latach trzydziestych XX wieku budynki klasztoru zburzono. Ocalał w zasadzie tylko kościół, stojący na rogu dawnego corso Pradella i nowej via Bonomi.
Zbudował go Antonio Maria Viani, architekt dworu Gonzagów, począwszy od 1608 roku, i wystarczyły cztery lata, by go ukończyć. Fasada, jeszcze w duchu renesansu, ma jeden porządek półkolumn; nad nią góruje ośmioboczny tambur, który przykrywa całe wnętrze.
W środku, w ołtarzu głównym, znajduje się obraz świętej Urszuli Lanfranca, przedstawiający świętą, której poświęcony jest kościół. W pozostałych ołtarzach dwa płótna z XVII wieku: Niepokalana Alessandra Turchiego i obraz Giuseppe Vermiglia, którym księżna oddała hołd swojemu krewnemu Alojzemu Gonzadze, niedawno ogłoszonemu błogosławionym.
Małgorzata, siostra księcia Wincentego I, owdowiała w 1597 roku po śmierci Alfonsa II d'Este i wróciła do Mantui. Nie chcąc trwać w bezczynności na dworze brata, najpierw kazała zbudować małe oratorium, potem zapragnęła większego kościoła.
W 1608 roku zamieszkała na stałe w klasztorze. Był on małym miastem: krużganki, dziedzińce i ogrody połączone portykami i korytarzami, pięćdziesiąt mniszek, apartament dla księżnej i pokoje dla szlachcianek, które chciały odejść od świata na jakiś czas.
Do ołtarzy wezwała malarzy takich jak Domenico Fetti, jego siostra Lucrina, która była mniszką, i Ludovico Carracci. Obraz Fettiego, dziś w Pałacu Książęcym, pokazuje właśnie Małgorzatę przyjmującą model kościoła.
Małgorzata, zmarła w 1618 roku, jest tu pochowana; spoczywa tu także Izabela Klara Austriaczka, żona Karola II Gonzagi-Nevers, zmarła w 1685 roku. W latach 1782–1786 Józef II skasował klasztor, który stał się koszarami, a potem szpitalem miejskim.
Gdy szpital się przeniósł, w latach trzydziestych XX wieku budynki klasztoru zburzono. Ocalał w zasadzie tylko kościół, stojący na rogu dawnego corso Pradella i nowej via Bonomi.