Opis
Kościół Santa Maria della Vittoria to mały późnogotycki kościół przy placyku San Simone, w centrum Mantui: Franciszek II Gonzaga kazał go zbudować dla uczczenia zwycięstwa pod Fornovo, a Andrea Mantegna namalował dla niego jedno ze swoich arcydzieł.
Z zewnątrz fasada jest prosta, z fryzem z terakoty biegnącym pod gzymsem. W środku nawa jest cała pomalowana z iluzjonistycznymi efektami, w duchu zamiłowania Mantegni do antyku i rzymskich marmurów: trzy arkady obramowane pilastrami zdobionymi motywem kandelabrów.
Na ścianie naprzeciw wejścia zachowały się fragmenty wyrafinowanego obicia imitującego skórę z Kordoby. Pod tą ścianą stała Madonna della Vittoria Mantegni, tempera na płótnie o wymiarach 280 na 160 centymetrów; na jej miejscu jest dziś fotograficzna kopia w naturalnej wielkości.
Na obrazie Madonna na tronie błogosławi klęczącego Franciszka II, wśród świętych Michała, Jerzego, Andrzeja i Longina, z Elżbietą i małym Janem u stóp. Dookoła gęsta pergola pełna kwiatów, owoców, ptaków i kamieni szlachetnych; na podstawie tronu historia Adama i Ewy.
Dzieje kościoła zaczynają się od skandalu. Gdy markiz był na wojnie, w 1495 roku żydowski bankier Daniele da Norsa kupił dom w dzielnicy San Simone i zastąpił namalowany na fasadzie wizerunek Matki Boskiej swoim herbem.
Uznano to za świętokradztwo. Zygmunt Gonzaga kazał przywrócić wizerunek pod groźbą szubienicy; dom zrównał z ziemią gniew ludu. Po powrocie Franciszka II karę zamieniono na obowiązek opłacenia kaplicy i obrazu dla Matki Boskiej, której markiz przypisywał zwycięstwo.
Tak oto na miejscu domu Bernardino Ghisolfo zbudował kościół w latach 1495–1496, a obraz uroczyście odsłonięto w pierwszą rocznicę bitwy. W 1797 roku Francuzi wywieźli go do Paryża: od tamtej pory jest w Luwrze.
Zdesakralizowany pod koniec XVIII wieku kościół stał się magazynem wojskowym, potem przedszkolem i lakiernią. Śladem tego jest drewniany strop, który wciąż dzieli go na dwie kondygnacje. Od 2001 roku opiekuje się nim stowarzyszenie Amici di Palazzo Te e dei Musei Mantovani.
Z zewnątrz fasada jest prosta, z fryzem z terakoty biegnącym pod gzymsem. W środku nawa jest cała pomalowana z iluzjonistycznymi efektami, w duchu zamiłowania Mantegni do antyku i rzymskich marmurów: trzy arkady obramowane pilastrami zdobionymi motywem kandelabrów.
Na ścianie naprzeciw wejścia zachowały się fragmenty wyrafinowanego obicia imitującego skórę z Kordoby. Pod tą ścianą stała Madonna della Vittoria Mantegni, tempera na płótnie o wymiarach 280 na 160 centymetrów; na jej miejscu jest dziś fotograficzna kopia w naturalnej wielkości.
Na obrazie Madonna na tronie błogosławi klęczącego Franciszka II, wśród świętych Michała, Jerzego, Andrzeja i Longina, z Elżbietą i małym Janem u stóp. Dookoła gęsta pergola pełna kwiatów, owoców, ptaków i kamieni szlachetnych; na podstawie tronu historia Adama i Ewy.
Dzieje kościoła zaczynają się od skandalu. Gdy markiz był na wojnie, w 1495 roku żydowski bankier Daniele da Norsa kupił dom w dzielnicy San Simone i zastąpił namalowany na fasadzie wizerunek Matki Boskiej swoim herbem.
Uznano to za świętokradztwo. Zygmunt Gonzaga kazał przywrócić wizerunek pod groźbą szubienicy; dom zrównał z ziemią gniew ludu. Po powrocie Franciszka II karę zamieniono na obowiązek opłacenia kaplicy i obrazu dla Matki Boskiej, której markiz przypisywał zwycięstwo.
Tak oto na miejscu domu Bernardino Ghisolfo zbudował kościół w latach 1495–1496, a obraz uroczyście odsłonięto w pierwszą rocznicę bitwy. W 1797 roku Francuzi wywieźli go do Paryża: od tamtej pory jest w Luwrze.
Zdesakralizowany pod koniec XVIII wieku kościół stał się magazynem wojskowym, potem przedszkolem i lakiernią. Śladem tego jest drewniany strop, który wciąż dzieli go na dwie kondygnacje. Od 2001 roku opiekuje się nim stowarzyszenie Amici di Palazzo Te e dei Musei Mantovani.