Opis
Rotonda San Lorenzo to jeden z najstarszych kościołów Mantui: niewielka romańska budowla na planie koła z XI wieku, leżąca półtora metra poniżej poziomu Piazza delle Erbe, w samym centrum.
Na zewnątrz dziesięć półkolumn rytmicznie dzieli zakrzywiony mur. W środku kolejne dziesięć kolumn oddziela centralną przestrzeń od obejścia ze sklepieniami krzyżowymi: dwie, od strony absydy, są marmurowe, pozostałe z cegły, a jedna pochodzi nawet z czasów rzymskich.
Wyżej biegnie galeria, która otwiera się na nawę dziesięcioma otworami. Zachowały się tam fragmenty fresków z XI i XII wieku, w tym postać z aureolą i pięciu aniołów: rzadki przykład lombardzkiego malarstwa romańskiego w stylu bizantyjskim.
W absydzie jest św. Wawrzyniec namalowany w XIV wieku, przypisywany malarzowi z Werony. Kopuła natomiast to dodatek z XX wieku, wzorowany na rotundzie San Tomè w Almenno San Bartolomeo.
Według tradycji kazała ją zbudować Matylda z Canossy w 1082 roku, na wzór rotundy Grobu Świętego w Jerozolimie. W ten sposób łączyła się symbolicznie z Krwią Chrystusa czczoną w pobliskiej bazylice Sant'Andrea.
Data 1083 jest wypisana na tynku z XV wieku, ale udział Matyldy nie jest pewny. Niższy poziom placu i niektóre elementy kamienne sugerują, że powstała z wykorzystaniem rzymskiej budowli z IV wieku, być może świątyni lub grobowca.
W Mantui Canossowie mieli swój pałac, między dzisiejszymi Piazza Broletto i Piazza delle Erbe. Opowiada się, że ojciec Matyldy, Bonifacy, trzymał przed wejściem uwiązanego lwa na znak potęgi. Według niektórych rotunda była kaplicą tego pałacu.
W 1579 roku książę Wilhelm Gonzaga kazał zamknąć ją dla kultu. Stała się magazynem, a potem, bez dachu, prywatnym podwórzem na skraju getta żydowskiego, ukrytym między domami: na starych zdjęciach placu jej nie widać.
W 1908 roku budynek wywłaszczono i zezwolono na rozbiórkę, ale podczas prac rotunda wyłoniła się niemal w całości, uwolniona od zasłaniających ją zabudowań. Odrestaurowana i przykryta nową kopułą, w 1926 roku znów stała się kościołem; schody schodzące z placu otwarto w 1940 roku.
Koniecznie zobacz
• Obejście z dziesięcioma kolumnami.
• Romańskie freski galerii.
• Św. Wawrzyniec w absydzie.
Czy wiesz, że…?
• Liczba dziesięć powraca wszędzie: dziesięć półkolumn na zewnątrz, dziesięć kolumn wewnątrz, dziesięć otworów w galerii.
• Także Leon Battista Alberti i Giulio Romano planowali ją przebudować, ale ich projekty pozostały na papierze.
Na zewnątrz dziesięć półkolumn rytmicznie dzieli zakrzywiony mur. W środku kolejne dziesięć kolumn oddziela centralną przestrzeń od obejścia ze sklepieniami krzyżowymi: dwie, od strony absydy, są marmurowe, pozostałe z cegły, a jedna pochodzi nawet z czasów rzymskich.
Wyżej biegnie galeria, która otwiera się na nawę dziesięcioma otworami. Zachowały się tam fragmenty fresków z XI i XII wieku, w tym postać z aureolą i pięciu aniołów: rzadki przykład lombardzkiego malarstwa romańskiego w stylu bizantyjskim.
W absydzie jest św. Wawrzyniec namalowany w XIV wieku, przypisywany malarzowi z Werony. Kopuła natomiast to dodatek z XX wieku, wzorowany na rotundzie San Tomè w Almenno San Bartolomeo.
Według tradycji kazała ją zbudować Matylda z Canossy w 1082 roku, na wzór rotundy Grobu Świętego w Jerozolimie. W ten sposób łączyła się symbolicznie z Krwią Chrystusa czczoną w pobliskiej bazylice Sant'Andrea.
Data 1083 jest wypisana na tynku z XV wieku, ale udział Matyldy nie jest pewny. Niższy poziom placu i niektóre elementy kamienne sugerują, że powstała z wykorzystaniem rzymskiej budowli z IV wieku, być może świątyni lub grobowca.
W Mantui Canossowie mieli swój pałac, między dzisiejszymi Piazza Broletto i Piazza delle Erbe. Opowiada się, że ojciec Matyldy, Bonifacy, trzymał przed wejściem uwiązanego lwa na znak potęgi. Według niektórych rotunda była kaplicą tego pałacu.
W 1579 roku książę Wilhelm Gonzaga kazał zamknąć ją dla kultu. Stała się magazynem, a potem, bez dachu, prywatnym podwórzem na skraju getta żydowskiego, ukrytym między domami: na starych zdjęciach placu jej nie widać.
W 1908 roku budynek wywłaszczono i zezwolono na rozbiórkę, ale podczas prac rotunda wyłoniła się niemal w całości, uwolniona od zasłaniających ją zabudowań. Odrestaurowana i przykryta nową kopułą, w 1926 roku znów stała się kościołem; schody schodzące z placu otwarto w 1940 roku.
Koniecznie zobacz
• Obejście z dziesięcioma kolumnami.
• Romańskie freski galerii.
• Św. Wawrzyniec w absydzie.
Czy wiesz, że…?
• Liczba dziesięć powraca wszędzie: dziesięć półkolumn na zewnątrz, dziesięć kolumn wewnątrz, dziesięć otworów w galerii.
• Także Leon Battista Alberti i Giulio Romano planowali ją przebudować, ale ich projekty pozostały na papierze.