Opis
Lago Superiore to największe z trzech jezior otaczających Mantuę, utworzonych przez rzekę Mincio: rozległa tafla wody tuż przy mieście, która latem pokrywa się białymi i różowymi kwiatami lotosu.
Kwiaty lotosu to najsłynniejszy spektakl. Rosną na wielkich pływających łanach, z zielonymi liśćmi szerokimi nawet na metr, spośród których wyrastają kwiaty. Sprowadziła je tu w 1921 roku młoda absolwentka nauk przyrodniczych Uniwersytetu w Parmie, Maria Pellegreffi, która przesadziła ich kłącza.
Jezioro należy do rezerwatu przyrody Valli del Mincio, rozległego obszaru bagiennego chronionego od 1984 roku i uznanego za ważny w skali międzynarodowej dla ptaków wodnych. W Parku Mincio można zobaczyć czaple, czapelki, bociany białe, zimorodki i perkozy.
Lago Superiore leży około trzech metrów wyżej niż dwa pozostałe, Lago di Mezzo i Lago Inferiore. Oddziela je Ponte dei Mulini, tama, która je utworzyła.
Nie jest to jezioro naturalne, choć na takie wygląda. W epoce brązu, około 1800 roku p.n.e., wzdłuż Mincia istniało już jezioro, ale dzisiejsze jeziora to dzieło inżynierii sprzed ponad ośmiu wieków, zbudowane z woli komuny, by bronić miasta przed powodziami i wrogami.
Inżynier z Bergamo Alberto Pitentino ukończył je w latach 1188–1199. Tama zatrzymała wody Mincia i zamieniła w jezioro obszar niezdrowych mokradeł.
Spadek wody między jeziorami napędzał dwanaście młynów, każdy poświęcony jednemu apostołowi, od których most wziął nazwę. Zniszczony w bombardowaniu w 1944 roku, został odbudowany jako nasyp; dwanaście posągów apostołów, które zdobiły młyny, ocalało.
Ta różnica poziomów wciąż jest wykorzystywana: od 2015 roku elektrownia wodna korzysta z trzech metrów spadku i wytwarza energię dla około 800 rodzin. Kiedyś jezior było cztery, ale czwarte, Paiolo, osuszono w połowie XVIII wieku i Mantua z wyspy stała się półwyspem.
Kwiaty lotosu to najsłynniejszy spektakl. Rosną na wielkich pływających łanach, z zielonymi liśćmi szerokimi nawet na metr, spośród których wyrastają kwiaty. Sprowadziła je tu w 1921 roku młoda absolwentka nauk przyrodniczych Uniwersytetu w Parmie, Maria Pellegreffi, która przesadziła ich kłącza.
Jezioro należy do rezerwatu przyrody Valli del Mincio, rozległego obszaru bagiennego chronionego od 1984 roku i uznanego za ważny w skali międzynarodowej dla ptaków wodnych. W Parku Mincio można zobaczyć czaple, czapelki, bociany białe, zimorodki i perkozy.
Lago Superiore leży około trzech metrów wyżej niż dwa pozostałe, Lago di Mezzo i Lago Inferiore. Oddziela je Ponte dei Mulini, tama, która je utworzyła.
Nie jest to jezioro naturalne, choć na takie wygląda. W epoce brązu, około 1800 roku p.n.e., wzdłuż Mincia istniało już jezioro, ale dzisiejsze jeziora to dzieło inżynierii sprzed ponad ośmiu wieków, zbudowane z woli komuny, by bronić miasta przed powodziami i wrogami.
Inżynier z Bergamo Alberto Pitentino ukończył je w latach 1188–1199. Tama zatrzymała wody Mincia i zamieniła w jezioro obszar niezdrowych mokradeł.
Spadek wody między jeziorami napędzał dwanaście młynów, każdy poświęcony jednemu apostołowi, od których most wziął nazwę. Zniszczony w bombardowaniu w 1944 roku, został odbudowany jako nasyp; dwanaście posągów apostołów, które zdobiły młyny, ocalało.
Ta różnica poziomów wciąż jest wykorzystywana: od 2015 roku elektrownia wodna korzysta z trzech metrów spadku i wytwarza energię dla około 800 rodzin. Kiedyś jezior było cztery, ale czwarte, Paiolo, osuszono w połowie XVIII wieku i Mantua z wyspy stała się półwyspem.