Opis
Narodowe Muzeum Archeologiczne w Mantui gromadzi to, co wykopaliska odsłoniły na ziemi mantuańskiej, od neolitu po renesans. Mieści się w obrębie Pałacu Książęcego, w dużym budynku z końca XIX wieku.
Najbardziej oblegana gablota to ta z Kochankami z Valdaro: dwa neolityczne szkielety, mężczyzny i kobiety, pochowane w uścisku, twarzą w twarz. Znalezione w 2007 roku tuż za miastem, od 2014 roku spoczywają w szklanej gablocie.
Wokół nich zabytki z epoki brązu, etruskie, celtyckie, rzymskie i średniowieczne, wszystkie odkryte w prowincji.
Budynek ma ciekawą przeszłość. Od połowy XVI do końca XIX wieku stał tu teatr dworski Gonzagów; w 1896 roku gmina zbudowała w tym miejscu targ kokonów jedwabników, który później stał się targiem owocowo-warzywnym.
Restauracja zachowała jego charakter architektury przemysłowej: na zewnątrz oryginalna fasada, wewnątrz dach na kratownicach wsparty na dwóch rzędach filarów i trzy stropy dzielące przestrzeń.
Najbardziej oblegana gablota to ta z Kochankami z Valdaro: dwa neolityczne szkielety, mężczyzny i kobiety, pochowane w uścisku, twarzą w twarz. Znalezione w 2007 roku tuż za miastem, od 2014 roku spoczywają w szklanej gablocie.
Wokół nich zabytki z epoki brązu, etruskie, celtyckie, rzymskie i średniowieczne, wszystkie odkryte w prowincji.
Budynek ma ciekawą przeszłość. Od połowy XVI do końca XIX wieku stał tu teatr dworski Gonzagów; w 1896 roku gmina zbudowała w tym miejscu targ kokonów jedwabników, który później stał się targiem owocowo-warzywnym.
Restauracja zachowała jego charakter architektury przemysłowej: na zewnątrz oryginalna fasada, wewnątrz dach na kratownicach wsparty na dwóch rzędach filarów i trzy stropy dzielące przestrzeń.