Opis
Pałac Książęcy w Mantui, rezydencja Gonzagów, to miasto-pałac o powierzchni ponad 35 000 metrów kwadratowych, z dziedzińcami, ogrodami i setkami pokoi, w centrum Mantui, między Piazza Sordello a Jeziorem Dolnym. W środku znajduje się arcydzieło renesansu, Camera degli Sposi Andrei Mantegni.
Camera degli Sposi, zwana też Camera Picta, mieści się w Zamku San Giorgio. Mantegna pokrył ją freskami w latach 1465–1474: na ścianach rodzina markiza Ludwika III z dworem i bardzo starannymi portretami, a na sklepieniu słynne oculus.
Oculus to okrągły otwór iluzjonistycznie otwarty na niebo. Z balustrady wychylają się dama ze służącą, grupa pokojówek, tuzin putt i paw. Dziewczęta, z miną wspólniczek, zdają się lada chwila strącić do sali donicę z drzewkiem cytrusowym.
Pod tronem markiza leży zwinięty Rubino, jego ulubiony pies, symbol wierności. W chmurze przy donicy ukrywa się ludzki profil, prawdopodobnie autoportret malarza. Nazwa „Camera degli Sposi” pochodzi z 1648 roku, ale nie była to sypialnia nowożeńców: Ludwik przyjmował tu gości i przechowywał dokumenty.
Sale Pisanella, w Corte Vecchia, zachowują fragmenty cyklu fresków rycerskich o dziejach króla Artura, namalowanych przez Pisanella w 1433 i 1437 roku. Przez wieki były zakryte, nawet fryzem z portretami Gonzagów, i odkryto je ponownie w latach 1965–1970.
Salone dell’Armeria, ogromna (67 na 15 metrów), gościła w 1459 roku Sejm Mantui. Apartament Arrasów ma dziewięć flamandzkich arrasów utkanych według kartonów Rafaela, tych samych co słynne arrasy Kaplicy Sykstyńskiej. W Sala dello Zodiaco sufit ze freskami Lorenza Costy Młodszego, z rydwanem Diany, nawiązuje do horoskopu księcia.
Sala del Labirinto ma na suficie wyrzeźbiony labirynt z mottem „Forse che sì forse che no”. Galleria della Mostra to sala długa na 64 metry z imponującym drewnianym stropem, a Sala di Manto opowiada freskami legendarne narodziny miasta.
Warto też obejść dziedzińce i ogrody: Giardino pensile na wysokości 12 metrów, Giardino dei Semplici z roślinami leczniczymi i Cortile della Cavallerizza autorstwa Bertaniego, z cokołem w boniowaniu i półkolumnami skręconymi.
Historia składa się z dobudówek. Od 1308 roku była rezydencją Bonacolsich, a potem Gonzagów. Każdy książę chciał skrzydła dla siebie i swojej sztuki, a od 1556 roku książę Wilhelm zlecił Giovanniemu Battiście Bertaniemu połączenie różnych budynków w jeden wielki kompleks.
Wyposażenie za to przepadło. Z powodu trudności finansowych Gonzagowie sprzedawali dzieła sztuki, zwłaszcza Karolowi I Angielskiemu, a sacco z 1630 roku dokończyło dzieła. Pod panowaniem Austrii pałac miał zastosowania wojskowe, a od 1887 roku można go zwiedzać.
Tak zwany Apartament Karłów, uważany przez wieki za dom karłów dworskich, to w rzeczywistości Scala Santa w zmniejszonej skali, ufundowana przez księcia Ferdynanda. W 1979 roku badacz Renato Berzaghi obalił to nieporozumienie.
Koniecznie zobacz
• Camera degli Sposi.
• Sale Pisanella.
• Apartament Arrasów.
• Sala del Labirinto.
• Galleria della Mostra.
Czy wiesz, że…?
• Zabalsamowane ciało Passerina Bonacolsiego, zabitego w 1328 roku, wystawiono na grzbiecie wypchanego hipopotama: około 1700 roku mumię wrzucono do jeziora.
• Mantegna malował Camerę prawie dziesięć lat, w bardzo krótkich dniach pracy.
• W XVII wieku Rubens namalował dla Gonzagów wielką Trójcę adorowaną przez rodzinę książęcą: zachowało się płótno środkowe.
Camera degli Sposi, zwana też Camera Picta, mieści się w Zamku San Giorgio. Mantegna pokrył ją freskami w latach 1465–1474: na ścianach rodzina markiza Ludwika III z dworem i bardzo starannymi portretami, a na sklepieniu słynne oculus.
Oculus to okrągły otwór iluzjonistycznie otwarty na niebo. Z balustrady wychylają się dama ze służącą, grupa pokojówek, tuzin putt i paw. Dziewczęta, z miną wspólniczek, zdają się lada chwila strącić do sali donicę z drzewkiem cytrusowym.
Pod tronem markiza leży zwinięty Rubino, jego ulubiony pies, symbol wierności. W chmurze przy donicy ukrywa się ludzki profil, prawdopodobnie autoportret malarza. Nazwa „Camera degli Sposi” pochodzi z 1648 roku, ale nie była to sypialnia nowożeńców: Ludwik przyjmował tu gości i przechowywał dokumenty.
Sale Pisanella, w Corte Vecchia, zachowują fragmenty cyklu fresków rycerskich o dziejach króla Artura, namalowanych przez Pisanella w 1433 i 1437 roku. Przez wieki były zakryte, nawet fryzem z portretami Gonzagów, i odkryto je ponownie w latach 1965–1970.
Salone dell’Armeria, ogromna (67 na 15 metrów), gościła w 1459 roku Sejm Mantui. Apartament Arrasów ma dziewięć flamandzkich arrasów utkanych według kartonów Rafaela, tych samych co słynne arrasy Kaplicy Sykstyńskiej. W Sala dello Zodiaco sufit ze freskami Lorenza Costy Młodszego, z rydwanem Diany, nawiązuje do horoskopu księcia.
Sala del Labirinto ma na suficie wyrzeźbiony labirynt z mottem „Forse che sì forse che no”. Galleria della Mostra to sala długa na 64 metry z imponującym drewnianym stropem, a Sala di Manto opowiada freskami legendarne narodziny miasta.
Warto też obejść dziedzińce i ogrody: Giardino pensile na wysokości 12 metrów, Giardino dei Semplici z roślinami leczniczymi i Cortile della Cavallerizza autorstwa Bertaniego, z cokołem w boniowaniu i półkolumnami skręconymi.
Historia składa się z dobudówek. Od 1308 roku była rezydencją Bonacolsich, a potem Gonzagów. Każdy książę chciał skrzydła dla siebie i swojej sztuki, a od 1556 roku książę Wilhelm zlecił Giovanniemu Battiście Bertaniemu połączenie różnych budynków w jeden wielki kompleks.
Wyposażenie za to przepadło. Z powodu trudności finansowych Gonzagowie sprzedawali dzieła sztuki, zwłaszcza Karolowi I Angielskiemu, a sacco z 1630 roku dokończyło dzieła. Pod panowaniem Austrii pałac miał zastosowania wojskowe, a od 1887 roku można go zwiedzać.
Tak zwany Apartament Karłów, uważany przez wieki za dom karłów dworskich, to w rzeczywistości Scala Santa w zmniejszonej skali, ufundowana przez księcia Ferdynanda. W 1979 roku badacz Renato Berzaghi obalił to nieporozumienie.
Koniecznie zobacz
• Camera degli Sposi.
• Sale Pisanella.
• Apartament Arrasów.
• Sala del Labirinto.
• Galleria della Mostra.
Czy wiesz, że…?
• Zabalsamowane ciało Passerina Bonacolsiego, zabitego w 1328 roku, wystawiono na grzbiecie wypchanego hipopotama: około 1700 roku mumię wrzucono do jeziora.
• Mantegna malował Camerę prawie dziesięć lat, w bardzo krótkich dniach pracy.
• W XVII wieku Rubens namalował dla Gonzagów wielką Trójcę adorowaną przez rodzinę książęcą: zachowało się płótno środkowe.