Opis
Palazzo del Podestà, zwany też Broletto, to średniowieczny pałac oddzielający Piazza delle Erbe od Piazza Broletto, w centrum Mantui. Przez wieki był sercem władzy miejskiej, a od 2024 roku mieści Muzeum Wergiliusza, poświęcone poecie.
Pałac zamyka jeden z krótszych boków Piazza delle Erbe, do którego zwrócony jest tyłem: główna fasada wychodzi na Piazza Broletto.
Na fasadzie, w niszy, znajduje się to, czego nie można przegapić: XIII-wieczny posąg Wergiliusza na katedrze. Poeta nosi czapkę doktorską i opiera ręce na pulpicie z napisem „Virgilius Mantuanus poetarum clarissimus”. Mantuańczycy nazywają go w dialekcie „la vècia”, czyli staruszka.
Pałac ma dwa wyraźnie rozpoznawalne oblicza: średniowieczne, prostsze i surowsze, oraz XV-wieczne, w toskańskim guście. Do tego drugiego należy ślepe blankowanie biegnące na szczycie budynku, związane z gustem Luki Fancellego.
Na rogu dwa potrójne okna i loggia nad przejściem sklepionym to pozostałość Arengario, które łączyło go z pałacem dawnych Magazzini Generali. Od strony Piazza delle Erbe pałac łączy się z Palazzo della Ragione.
Zbudować go kazał w 1227 roku Laudarengo Martinengo z Brescii, ówczesny podesta Mantui. Wraz z pobliską Torre del Broletto, do której przylega Casa Tortelli, był centrum administracyjnym komuny.
Pożary wielokrotnie go uszkadzały na przestrzeni wieków. Od 1462 roku markiz Ludwik Gonzaga kazał gruntownie przebudować go architektowi Giovanniemu Antoniowi da Arezzo.
W ciągu ostatnich trzech stuleci miał najróżniejsze zastosowania, także jako więzienie. 7 grudnia 2024 roku otwarto Muzeum Wergiliusza, które oddało publiczności część historycznego pałacu: hołd dla poety tuż obok posągu, który mantuańczycy znają od wieków.
Pałac zamyka jeden z krótszych boków Piazza delle Erbe, do którego zwrócony jest tyłem: główna fasada wychodzi na Piazza Broletto.
Na fasadzie, w niszy, znajduje się to, czego nie można przegapić: XIII-wieczny posąg Wergiliusza na katedrze. Poeta nosi czapkę doktorską i opiera ręce na pulpicie z napisem „Virgilius Mantuanus poetarum clarissimus”. Mantuańczycy nazywają go w dialekcie „la vècia”, czyli staruszka.
Pałac ma dwa wyraźnie rozpoznawalne oblicza: średniowieczne, prostsze i surowsze, oraz XV-wieczne, w toskańskim guście. Do tego drugiego należy ślepe blankowanie biegnące na szczycie budynku, związane z gustem Luki Fancellego.
Na rogu dwa potrójne okna i loggia nad przejściem sklepionym to pozostałość Arengario, które łączyło go z pałacem dawnych Magazzini Generali. Od strony Piazza delle Erbe pałac łączy się z Palazzo della Ragione.
Zbudować go kazał w 1227 roku Laudarengo Martinengo z Brescii, ówczesny podesta Mantui. Wraz z pobliską Torre del Broletto, do której przylega Casa Tortelli, był centrum administracyjnym komuny.
Pożary wielokrotnie go uszkadzały na przestrzeni wieków. Od 1462 roku markiz Ludwik Gonzaga kazał gruntownie przebudować go architektowi Giovanniemu Antoniowi da Arezzo.
W ciągu ostatnich trzech stuleci miał najróżniejsze zastosowania, także jako więzienie. 7 grudnia 2024 roku otwarto Muzeum Wergiliusza, które oddało publiczności część historycznego pałacu: hołd dla poety tuż obok posągu, który mantuańczycy znają od wieków.