Opis
Park Mincio to park regionalny chroniący dolinę rzeki Mincio, od jeziora Garda aż po Pad, przez Mantuę: około 16 000 hektarów wzgórz, bagien, pól i jezior do odkrywania pieszo lub na rowerze.
Park zmienia oblicze wzdłuż rzeki. Na północy są morenowe wzgórza nad Gardą, potem równina, meandry i dawne koryta rzeki, aż po jeziora Mantui, które należą do parku od 1984 roku.
Najprościej przemierzyć go szlakiem rowerowym Mantua–Peschiera, około czterdziestu kilometrów wzdłuż ścieżek holowniczych nad Minciem, wzdłuż jednego z boków Czworoboku, systemu XIX-wiecznych twierdz austriackich. Po drodze widać zamek Scaligerich w Valeggio i młyny wodne w Borghetto, zanim dotrze się do Mantui wzdłuż Lago di Mezzo.
Wśród obszarów chronionych wyróżniają się Valli del Mincio, rozległe bagno u bram Mantui, między Rodigo a Curtatone, uznane za ważne w skali międzynarodowej dla ptaków wodnych, oraz rezerwat Castellaro Lagusello, z torfowiskami, małym jeziorem i wzgórzami z sadami.
Dla miłośników ptaków lista jest długa: można zobaczyć czaple białe, siwe i purpurowe, bociany białe, ślepowrony, czapelki, perkozy dwuczube, zimorodki, żołny, kanie czarne i błotniaki stawowe.
W parku są też wille Gonzagów i sanktuarium Santa Maria delle Grazie w Curtatone. W jego gotyckiej nawie, zawieszony pod sufitem, wisi prawdziwy wypchany krokodyl nilowy, umieszczony tam w XV lub XVI wieku.
Mincio ma też swoje miejsce w Boskiej komedii. W XX pieśni Piekła Dante opowiada, że woda, gdy wypłynie z Gardy, nie nazywa się już Benaco, lecz Mincio aż do Governolo, gdzie wpada do Padu; i że po krótkim biegu trafia na równinę, gdzie się rozlewa i zamienia ją w bagno.
Park zmienia oblicze wzdłuż rzeki. Na północy są morenowe wzgórza nad Gardą, potem równina, meandry i dawne koryta rzeki, aż po jeziora Mantui, które należą do parku od 1984 roku.
Najprościej przemierzyć go szlakiem rowerowym Mantua–Peschiera, około czterdziestu kilometrów wzdłuż ścieżek holowniczych nad Minciem, wzdłuż jednego z boków Czworoboku, systemu XIX-wiecznych twierdz austriackich. Po drodze widać zamek Scaligerich w Valeggio i młyny wodne w Borghetto, zanim dotrze się do Mantui wzdłuż Lago di Mezzo.
Wśród obszarów chronionych wyróżniają się Valli del Mincio, rozległe bagno u bram Mantui, między Rodigo a Curtatone, uznane za ważne w skali międzynarodowej dla ptaków wodnych, oraz rezerwat Castellaro Lagusello, z torfowiskami, małym jeziorem i wzgórzami z sadami.
Dla miłośników ptaków lista jest długa: można zobaczyć czaple białe, siwe i purpurowe, bociany białe, ślepowrony, czapelki, perkozy dwuczube, zimorodki, żołny, kanie czarne i błotniaki stawowe.
W parku są też wille Gonzagów i sanktuarium Santa Maria delle Grazie w Curtatone. W jego gotyckiej nawie, zawieszony pod sufitem, wisi prawdziwy wypchany krokodyl nilowy, umieszczony tam w XV lub XVI wieku.
Mincio ma też swoje miejsce w Boskiej komedii. W XX pieśni Piekła Dante opowiada, że woda, gdy wypłynie z Gardy, nie nazywa się już Benaco, lecz Mincio aż do Governolo, gdzie wpada do Padu; i że po krótkim biegu trafia na równinę, gdzie się rozlewa i zamienia ją w bagno.