Opis
Piazza Virgiliana to rozległy plac-ogród w Mantui, na skraju historycznego centrum od strony jeziora Lago di Mezzo: park ocieniony rzędami wielkich drzew, powstały tam, gdzie kiedyś był port, i poświęcony łacińskiemu poecie Wergiliuszowi, synowi tej ziemi.
Pośrodku stoi pomnik Wergiliusza z marmuru kararyjskiego, zaprojektowany przez architekta Lukę Beltramiego i zwieńczony wielkim posągiem z brązu autorstwa mediolańskiego rzeźbiarza Emilia Quadrellego. Odsłonięto go w 1927 roku i zastąpił pierwszy pomnik, odsłonięty w 1801 roku i rozebrany w 1919 roku.
Układ placu jest taki, jak zaplanowano go pod koniec XVIII wieku: architekt Paolo Pozzo wzorował się na francuskich placach-ogrodach i posadził cztery rzędy wysokich drzew. Po bokach stoją Muzeum Diecezjalne Francesco Gonzaga i Ospedale Grande di San Leonardo.
Za czasów Gonzagów była tu woda. Jezioro Lago di Mezzo wchodziło w zatokę używaną jako port, ancona di Sant'Agnese, nazwaną od klasztoru, który później zniszczono; przecinał ją nasyp prowadzący do kościoła Santa Maria dell'Argine.
Z czasem port zamulił się i w XVIII wieku stopniowo go zasypano, także gruzem z wyburzanych w mieście budynków. Miejsce nazywało się piazza dell'Argine i często zalewały je wezbrane wody jeziora.
Kształt nadał mu w 1797 roku francuski generał de Miollis, gubernator w czasie okupacji: przekonał władze miejskie, by zrobić tu plac do ćwiczeń wojskowych, z pomnikiem przypominającym, że Mantua była ojczyzną Wergiliusza. Od tamtej pory plac nosi imię poety.
Obecny pomnik długo czekał na realizację. Kosztował ponad milion lirów: 400 000 zebrał komitet powołany pięćdziesiąt lat wcześniej, resztę dołożyły gmina Mantua i państwo.
Pośrodku stoi pomnik Wergiliusza z marmuru kararyjskiego, zaprojektowany przez architekta Lukę Beltramiego i zwieńczony wielkim posągiem z brązu autorstwa mediolańskiego rzeźbiarza Emilia Quadrellego. Odsłonięto go w 1927 roku i zastąpił pierwszy pomnik, odsłonięty w 1801 roku i rozebrany w 1919 roku.
Układ placu jest taki, jak zaplanowano go pod koniec XVIII wieku: architekt Paolo Pozzo wzorował się na francuskich placach-ogrodach i posadził cztery rzędy wysokich drzew. Po bokach stoją Muzeum Diecezjalne Francesco Gonzaga i Ospedale Grande di San Leonardo.
Za czasów Gonzagów była tu woda. Jezioro Lago di Mezzo wchodziło w zatokę używaną jako port, ancona di Sant'Agnese, nazwaną od klasztoru, który później zniszczono; przecinał ją nasyp prowadzący do kościoła Santa Maria dell'Argine.
Z czasem port zamulił się i w XVIII wieku stopniowo go zasypano, także gruzem z wyburzanych w mieście budynków. Miejsce nazywało się piazza dell'Argine i często zalewały je wezbrane wody jeziora.
Kształt nadał mu w 1797 roku francuski generał de Miollis, gubernator w czasie okupacji: przekonał władze miejskie, by zrobić tu plac do ćwiczeń wojskowych, z pomnikiem przypominającym, że Mantua była ojczyzną Wergiliusza. Od tamtej pory plac nosi imię poety.
Obecny pomnik długo czekał na realizację. Kosztował ponad milion lirów: 400 000 zebrał komitet powołany pięćdziesiąt lat wcześniej, resztę dołożyły gmina Mantua i państwo.