Opis
Wieża Zegarowa to renesansowa wieża na Piazza delle Erbe w Mantui, między Palazzo della Ragione a Rotondą San Lorenzo: rozpoznasz ją po wielkiej XV-wiecznej tarczy astronomicznej, która pokazuje nie tylko godziny, ale też zodiak i fazy księżyca.
Zegar astronomiczny, wysoki na około piętnaście metrów, otacza wieniec portretów, a od góry chroni go półokrągłe zadaszenie. Tarcza ma godziny od I do XXIIII, a półkole z dwudziestu czterech segmentów, dwunastu białych i dwunastu czarnych, odróżnia godziny dnia od godzin nocy.
Pośrodku siedzi bogini Latona z rozłożonymi ramionami: jedną ręką dotyka tarczy faz księżyca, w drugiej trzyma sierp księżyca, który wskazuje dzień cyklu księżycowego. Małe słońce przechodzi przez dwanaście znaków zodiaku.
Pod zegarem stoi posąg Niepokalanej Madonny z początku XVII wieku, z marmurowym balkonem z tej samej epoki. W środku Muzeum Czasu pokazuje dawne mechanizmy, a ze szczytu widać całe miasto otoczone jeziorami.
Wieżę zbudował w latach 1472–1473 Luca Fancelli, florencki architekt w służbie Gonzagów, na podstawach budowli z XIII wieku. Pod koniec 1473 roku zamontowano w niej zegar, dzieło mantuańskiego matematyka Bartolomea Manfrediego, którego dlatego nazwano Bartolomeo dell'Orologio.
Nie był to zwykły zegar. Łącząc jego wskazania, obliczano godziny planet, a więc horoskopy: przed delikatnym interesem sprawdzano go, by uniknąć chwil, którymi rządzą Saturn i Mars.
Działał bez zarzutu przez prawie sto lat, aż do awarii w 1560 roku, kiedy uruchomił go ponownie matematyk Francesco Filopono. Zatrzymany od XVIII wieku mechanizm astronomiczny ruszył znowu dopiero w 1989 roku, dzięki kowalowi i zegarmistrzowi Albertowi Gorli.
Zegar astronomiczny, wysoki na około piętnaście metrów, otacza wieniec portretów, a od góry chroni go półokrągłe zadaszenie. Tarcza ma godziny od I do XXIIII, a półkole z dwudziestu czterech segmentów, dwunastu białych i dwunastu czarnych, odróżnia godziny dnia od godzin nocy.
Pośrodku siedzi bogini Latona z rozłożonymi ramionami: jedną ręką dotyka tarczy faz księżyca, w drugiej trzyma sierp księżyca, który wskazuje dzień cyklu księżycowego. Małe słońce przechodzi przez dwanaście znaków zodiaku.
Pod zegarem stoi posąg Niepokalanej Madonny z początku XVII wieku, z marmurowym balkonem z tej samej epoki. W środku Muzeum Czasu pokazuje dawne mechanizmy, a ze szczytu widać całe miasto otoczone jeziorami.
Wieżę zbudował w latach 1472–1473 Luca Fancelli, florencki architekt w służbie Gonzagów, na podstawach budowli z XIII wieku. Pod koniec 1473 roku zamontowano w niej zegar, dzieło mantuańskiego matematyka Bartolomea Manfrediego, którego dlatego nazwano Bartolomeo dell'Orologio.
Nie był to zwykły zegar. Łącząc jego wskazania, obliczano godziny planet, a więc horoskopy: przed delikatnym interesem sprawdzano go, by uniknąć chwil, którymi rządzą Saturn i Mars.
Działał bez zarzutu przez prawie sto lat, aż do awarii w 1560 roku, kiedy uruchomił go ponownie matematyk Francesco Filopono. Zatrzymany od XVIII wieku mechanizm astronomiczny ruszył znowu dopiero w 1989 roku, dzięki kowalowi i zegarmistrzowi Albertowi Gorli.