Opis
Torre della Gabbia to średniowieczna ceglana wieża wysoka na 55 metrów, przy via Cavour w centrum Mantui, niedaleko piazza Sordello: swoją nazwę zawdzięcza żelaznej klatce zawieszonej nad pustką, w której niegdyś wystawiano skazańców na widok publiczny.
Klatkę kazał zbudować w 1576 roku książę Wilhelm Gonzaga jako więzienie pod gołym niebem. Grube żelazne pręty zamykają przestrzeń około dwóch metrów na jeden, wysoką na niewiele ponad metr: na tyle ciasną, by kara była jeszcze dotkliwsza.
Skazańcy siedzieli w niej zamknięci na oczach całego miasta, czasem przez długi czas. Najsłynniejszy jest przypadek Marchina Zigantiego, ówczesnego kieszonkowca, który spędził w niej całe trzy miesiące.
Do tego czasu budowla nazywała się wieżą Acerbich, od rodziny, która zaczęła ją budować w XIII wieku. W 1281 roku Acerbi sprzedali ją Pinamontemu Bonacolsiemu; po upadku Bonacolsich wieża długo była zaniedbana.
Później włączono ją do pałacu rodziny Guerrieri, potem Guerrieri Gonzaga, której podarował ją Franciszek II Gonzaga. W XVI wieku fasadę od strony dzisiejszej via Cavour przebudowano w stylu renesansowym, z eleganckimi marmurowymi pilastrami i dekoracjami ze szkoły Mantegni.
Obok wieży zachowała się kaplica Bonacolsich, rodziny, która kupiła wieżę w 1281 roku, z cyklem fresków z XIV wieku w stylu Giotta.
W 1850 roku posiadłość przeszła na senatora Giuseppe Cadenazziego; później, po podziale między współwłaścicieli, wieżę, wymagającą restauracji, podarowano gminie. Trzęsienie ziemi w maju 2012 roku sprawiło, że posypały się z niej cegły i tynk, i otworzyło kilka pęknięć.
Prace konserwatorskie zaczęły się w 2017 roku, z myślą, by kiedyś zwiedzający mogli wejść na sam szczyt.
Klatkę kazał zbudować w 1576 roku książę Wilhelm Gonzaga jako więzienie pod gołym niebem. Grube żelazne pręty zamykają przestrzeń około dwóch metrów na jeden, wysoką na niewiele ponad metr: na tyle ciasną, by kara była jeszcze dotkliwsza.
Skazańcy siedzieli w niej zamknięci na oczach całego miasta, czasem przez długi czas. Najsłynniejszy jest przypadek Marchina Zigantiego, ówczesnego kieszonkowca, który spędził w niej całe trzy miesiące.
Do tego czasu budowla nazywała się wieżą Acerbich, od rodziny, która zaczęła ją budować w XIII wieku. W 1281 roku Acerbi sprzedali ją Pinamontemu Bonacolsiemu; po upadku Bonacolsich wieża długo była zaniedbana.
Później włączono ją do pałacu rodziny Guerrieri, potem Guerrieri Gonzaga, której podarował ją Franciszek II Gonzaga. W XVI wieku fasadę od strony dzisiejszej via Cavour przebudowano w stylu renesansowym, z eleganckimi marmurowymi pilastrami i dekoracjami ze szkoły Mantegni.
Obok wieży zachowała się kaplica Bonacolsich, rodziny, która kupiła wieżę w 1281 roku, z cyklem fresków z XIV wieku w stylu Giotta.
W 1850 roku posiadłość przeszła na senatora Giuseppe Cadenazziego; później, po podziale między współwłaścicieli, wieżę, wymagającą restauracji, podarowano gminie. Trzęsienie ziemi w maju 2012 roku sprawiło, że posypały się z niej cegły i tynk, i otworzyło kilka pęknięć.
Prace konserwatorskie zaczęły się w 2017 roku, z myślą, by kiedyś zwiedzający mogli wejść na sam szczyt.